Zbigniewowi Herbertowi

Oto oswajam śmierć -	e C
szlifuję soczewkę pamięci	e C
Akwarium ryb egzotycznych,	e C
wzdętych okiem epoki	e C
Kurz na skórze rąk -	a F
sproszkowane diamenty	a F
Dobrowolna cykuta,	e C
kulturalny narkotyk	e C

W wypukłym menisku łzy,	e C
nieme twarze widać najostrzej	e C
Powtarzają bezgłośnie	e C
swą nieustanną przestrogę	e C
Krzyczy Marsjasz i Hamlet	a F
połyka powietrza ostrze	a F
Fortynbras i Apollo	e C
z krwi każą spłukać podłogę	e C
	e/h e/c e/d e/c e/h
	e/h e/c e/d e/c e/h
Po spektaklu nad sceną	e C
chciałbym się jeszcze pohuśtać	e C
Dialektyki sznur szorstki	e C
kusząco stęka na haku	e C
Ale idealistom	a F
pisane Łoże Prokrusta	a F
Dostojna faza Skargi	e C
pokora potęgi smaku	e C

Przed śmiesznością męczeństwa	e C
broni ironii peryskop	e C
System ukośnych luster	e C
zmyślna pułapka na światło	e C
Lecz drzazga zła utkwi w oku	a F
gdyby się lustro rozprysło	a F
A brukowcem pogardy	e C
rozbić je bardzo łatwo	e C

Oto potwierdza się to	e C
co wiedziałem nie chcąc uwierzyć	e C
Neron czuje się nieźle	e C
nie słucha nikt Aureliusza	e C
Z przesłuchiwanych aniołów	a F
ścieka jak ściekał wosk świeży	a F
Przepowiadając przyszłość	e C
która nikogo nie wzrusza	e C
	e/h e/c e/d e/c e/h
	e/h e/c e/d e/c e/h
Tak więc oswajam śmierć:	e C
Carycę Czerń Miłosierną	e C
Zastrzyk, Wystrzał lub Gaz	e C
wybuch w Europy okopie	e C
Pozostawiam po sobie	a F
moją przysięgę na wierność	a F
Liniom dłoni składaną	e C
przez obcinany paznokieć	e C
	e/h e/c e/d e/c e/h
	e/h e/c e/d e/c e/h