Są narody, które znają a
W dziejach swoich każdy kamyk a a/H a/C E/H (F E)
Tak że mało o to dbają - a
A my mamy - Białe Plamy. a a/H a/C G/H
Plam tych biel - historię naszą d
Skupia w sobie, niby w lustrze: d a
Wizje czasów, które straszą, F
Wizje - których się nie ustrzec. F e (F E)
Po Syberii Białej Plamie a
Idzie tłum zesłańców pieszo a a/H a/C E/H (F E)
I zapada w tłumną pamięć a
Typ w papasze i z pepeszą a a/H a/C G/H
W Białej Plamie słusznych jatek d
Biało nowa gwiazda świeci d a
Nad rozpaczą białą matek, F
Którym odebrano dzieci. F e (F E)
W białym dole białym wapnem d
Białe czaszki przysypali d a
Biało podpisane pakty, F
Biało się Warszawa pali. F e (F E)
W bieli plam, jak w światła bieli a
Tamten świat się nam ukazał: a a/H a/C E/H (F E)
Nic dziwnego, że się wzięli, a
Żeby plamy te wymazać. a a/H a/C G/H
Wszystkie barwy krzywd w narodzie d
Żyją w świetle Białych Plam. d a
Cóż posłuży ku przestrodze, F
Kiedy je wymażą nam? F e (F E)
Wieczna przyjaźń, wieczna zgoda, d
Wieczne zadośćuczynienie, d a
Wieczna wdzięczność dla "naroda", F
Który przyznał nam cierpienie. F e (F E)
Tak się nam dziejowy dramat a
Kończy scenką dopisaną: a a/H a/C E/H (F E)
Miast pointą, co nam znana - a
Wymazaną białą plamą. a a/H a/C G/H
Tak się nam dziejowy dramat d
Kończy scenką dopisaną: d a
Miast pointą, co nam znana - F
Wymazaną białą plamą. F e (F E)